Her sabah gökyüzünde gördüğümüz Güneş, yaşamımızın temel enerji kaynağıdır ve bizi görünmeyen bir ip ile hayata bağlar. Ancak bu bağın aniden kopması durumunda, sistemin ne kadar mükemmel işlediğini daha iyi anlayabiliriz. Bilimsel olarak imkansız olsa da, Güneş’in birden kaybolması durumunun evrendeki fizik kurallarını ve Dünya’nın dayanıklılığını gözler önüne serdiği ilginç senaryolar vardır. Bu kozmik olayın başlangıcı, sinema filmlerindeki gibi bir kaos ile değil, beklenenin aksine bir sessizlik ile başlar.
Işığın ve kütleçekim kuvvetinin uzaydaki hızı saniyede yaklaşık 300 bin kilometre olduğu için, Güneş’in yok oluşu ile bu durumu fark etmemiz arasında tam 8 dakika 20 saniye geçer. Bu süre zarfında Dünya, sanki hiçbir şey olmamış gibi döner ve aydınlanmaya devam eder. Güneş’e baktığımızda aslında geçmişe ait bir görüntü izliyoruz. Süre dolduğunda ise hayatımızı köklü bir şekilde değiştirecek büyük bir kırılma gerçekleşir.
Bu süre sona erdiğinde, dünya karanlığın pençesine düşer. Güneş ışığını yansıtacak hiçbir kaynak kalmadığı için Ay ve diğer gök cisimleri de karanlıkta kaybolur. Ancak asıl korkutucu olan, bizi yörüngede tutan kütleçekim kuvvetinin birden ortadan kalkmasıdır. Dünya, serbest kalır ve kozmik rotasından çıkarak uzayda dümdüz bir yol boyunca savrulmaya başlar. Diğer gezegenler de benzer bir kaderle yüzleşir. Ancak aradaki büyük mesafeler nedeniyle bu gezegenlerin çarpışma riski bulunmamaktadır. Yine de, kütlesiyle bilinen Jüpiter, boşlukta kalan asteroidlerin yollarını değiştirerek yeni tehditler oluşturabilir.
Yaşam mücadelesi, bu koşullar altında giderek daha zor hale gelir. İlk üç hafta içinde sıcaklık, suyun donma noktasının altına düşer. Işık kesildiği için fotosentez durur ve bitki örtüsü hızla yok olur, bu da besin zincirinin kopmasına neden olur. Zaman ilerledikçe yeryüzü, mutlak sıfıra yaklaşan dondurucu bir soğukla karşı karşıya kalır. Böyle bir ortamda insanlık için sığınacak çok az yer kalır. Okyanus tabanındaki sıcak bacalar etrafında yaşayan mikroorganizmalar, gezegenin iç ısısı sayesinde hayata tutunabilir. Bizler içinse, jeotermal enerjinin merkezi olan İzlanda gibi bölgeler, yer altı kaynaklarıyla kısa vadeli bir dayanma noktası sunabilir. Ancak dış destek mekanizması tamamen çökmüş bir dünyada, insanlığın bu karanlık ve dondurucu yolculuğu uzun süre devam edemez.
